slideshow_14.jpg

HAARUITVAL: HOORT HET ERBIJ?

Haren, haren en nog eens haren. Voor een deel zullen we ons er bij neer moeten leggen, dat onze katten verharen. Ze verharen het gehele jaar door met pieken tijdens de wisseling der seizoenen; het ontstaan van de bekende winter- en zomervacht. Echter, verharing is niet altijd normaal, soms ligt er een ziekte aan ten grondslag, of een emotioneel probleem. Soms leidt overmatig haarverlies zelfs tot kaalheid. Het volgende verhaal probeert u globaal mee te nemen naar de vele oorzaken van haaruitval.


Psychogene alopecia: Emotionele kaalheid
Deze vorm van kaalheid en overmatig haarverlies wordt veroorzaakt door emotionele stress. Uw huisdier gaat een stressvolle situatie te lijf door zich overmatig te verzorgen, te likken en zelfs plukken vacht uit te trekken. Factoren die bijdragen aan stress zijn bijvoorbeeld; introductie van een nieuw huisdier, de dood van een kameraad-huisdier, de komst van een nieuwe kat binnen het territorium, een verhuizing, een baby en nieuwe harde geluiden in huis (één van uw kinderen houdt ineens van housemuziek). De hierdoor ontstane stress zorgt ervoor, dat er bepaalde stofjes in het lichaam van uw kat gevormd worden (endorfines, MSH). Deze stofjes overactiveren de verzorgingsbehoefte van uw huisdier. Deze problemen kunnen op elke leeftijd ontstaan en soms zelfs pas jaren na de introductie van een stressfactor zichtbaar worden: de baby kan inmiddels al een schoolgaande kleuter zijn: uw huisdier zit in een vicieuze cirkel waar het steeds harder in ronddraait. Heel typerend voor dit fenomeen is een kale streep zonder huidbeschadigingen die over vrijwel de gehele rug naar de staartbasis loopt, maar het  likken kan ook lijden tot grote open plekken. Voor de bestrijding van emotionele stress is het zaak om te proberen de oorzaak te achterhalen. Indien het onmogelijk is om oorzakelijk iets terug te doen, dan kunnen de huidige psychofarmaca mogelijk uitkomst bieden.

Jeuk
Jeuk leidt tot krabben en krabben leidt tot haaruitval. Soms zien we katten binnenkomen, die hun hele huid kapotgekrabd hebben: de normale gladde huid heeft plaatsgemaakt voor een bobbelige puinhoop waarbij een groot deel van de huid is opgebouwd uit honderden kleine korstjes. Wanneer je de korstjes verwijdert, neem je met elk korstje ook een plukje haar mee en het is voorstelbaar dat een dergelijk probleem tot veel haarverlies leidt. Jeuk kan veroorzaakt worden door heel veel dingen. Drie belangrijke oorzaken zijn: vlooien, voeding en overgevoeligheid voor de omgeving (bijvoorbeeld huisstofmijten). Het is aan uw dierenarts om deze driedeling zorgvuldig uit te werken en te proberen de oorzaak te achterhalen. Vlooienovergevoeligheid komen we het meest tegen in de praktijk, een goede tweede is de voedingsovergevoeligheid en tenslotte zien we ook af en toe katten die jeuk krijgen van hun omgeving.

Symmetrische kaalheid: feline idiopathische symmetrische kaalheid
Symmetrisch op het lichaam van uw kat treedt haarverlies op met kaalheid tot gevolg. De kaalheid treedt bijvoorbeeld links en rechts op de flank op, of aan beide achterpoten. Uw kat krabt er niet aan en heeft er ook totaal geen last van. Het is echter voor een eigenaar geen prettig gezicht: het geeft een onverzorgde aanblik. De oorzaak van deze symmetrische kaalheid is nog steeds niet sluitend opgehelderd. We zien het vooral bij gecastreerde katers, maar soms ook bij gecastreerde poezen en heel soms ook bij intacte dieren. Men vermoedt dat er een testosterontekort aan ten grondslag ligt. Als uw dierenarts een dergelijke diagnose met zekerheid heeft gesteld, zult u misschien hormoonpreparaten mee naar huis krijgen. Ter overweging het volgende: uw kat heeft er geen last van, voelt zich niet ziek, heeft geen jeuk en meestel lost het probleem zich na enige tijd vanzelf weer op. Waarom dan schadelijke hormonen gaan geven waar uw gezonde kat wel degelijk ziek van kan worden? Deze hormoonpreparaten kunnen bijvoorbeeld tumoren veroorzaken.



De schildklier: hyperthyreoïdieSchildklier
Bij katten die de middelbare leeftijd bereikt hebben, zien we soms een probleem van de schildklier optreden: deze wordt overactief. Door het teveel aan schildklierhormoon in het bloed kunnen we de volgende symptomen waarnemen: enorme eetlust en toch afvallen, overactief, veel drinken en plassen, spierzwakte en benauwdheid. Met betrekking tot de huid zien we huidschilfering en heel veel haaruitval door een overdreven, fanatieke verzorging van de vacht en door een algehele achteruitgang van de huid. Kortom, een kat met een ernstig, vergevorderd schildklierprobleem herken je vrijwel onmiddellijk: het stereotype beeld is een sterk vermagerd overactief dier met een mottige, dunne vacht. Vaak kun je de vergrote schildklier in het halsgebied ook voelen. De diagnose stel je door het niveau van het schildklierhormoon in het bloed te bepalen. Het is een ernstige ziekte, omdat vaak laat wordt waargenomen dat er iets mis is met de kat: hij eet toch lekker, wat zou er mis kunnen zijn? In de tus sentijd kan zich door de invloed van de ziekte op het hart een probleem hebben ontwikkeld, een levensbedreigende complicerende factor. Therapeutisch bestaat de mogelijkheid van chirurgische wegname van één of beide schildklierhelften of medicamenteuze remming van de schildklier. In overleg met uw dierenarts kunt u besluiten wat voor uw dier de juiste weg is.

De bijnier: ziekte van Cushing
Bij de ziekte van Cushing, een ernstig probleem, werkt de bijnier niet zoals het zou moeten: er worden teveel corticosteroïden aangemaakt: een moeilijke naam. Heel simpel gezegd: het eigen lichaam maakt teveel prednisonachtige stoffen aan, een naam die iedereen wat zegt. De overmaat aan `prednison`doet van alles met de huid en de stofwisseling van uw kat Het valt u op dat uw dier dik en sloom wordt: door een veranderde stofwisseling heeft er veel vetopslag plaats, terwijl uw kat vaak niet overdreven eet. De vacht ziet er dor en dunbehaard uit, u neemt veel haarverlies waar. Alsof dat allemaal al niet erg genoeg is, kan Cushing ook nog eens samengaan met suikerziekte. De ziekte van Cushing kan worden vastgesteld door meerdere urinemonsters te onderzoeken. Het verkeerd functioneren van de bijnier kan in de bijnier zelf gelegen zijn of in de hersenen die de bijnier verkeerd aansturen. Beide oorzaken kunnen chirurgisch benaderd worden, terwijl ook medicatie voorhanden is.

Deze uiteenzetting van problemen die tot haaruitval kunnen leiden is uiteraard lang niet compleet, maar duidelijk is in ieder geval geworden, dat de vraag: `haaruitval, hoort het erbij?` zeker niet zomaar met `ja` beantwoord kan worden. Soms moeten we er inderdaad mee leren leven dat onze kat verhaart, omdat bijna alle katten nu eenmaal verharen. Maar er kan ook een (misschien wel levensbedreigende) ziekte aan ten grondslag liggen, die behandeld moet worden.

 

De Boog 74
1741 MT Schagen
T:  0224 - 218 997
E: info@dkzuiderkaag.nl