slideshow_12.jpg

Paul’s PetCab stopt ermee

Op een zaterdagmiddag medio maart 2005 zaten Paula, Ciska mijn echtgenote en ik gezellig aan de koffie in de Carrousel in Makado in Schagen.

Ik was met vervroegd pensioen en wilde graag iets met of voor dieren doen. “Voor sommige mensen is het erg lastig om met hun huisdier naar jouw kliniek te komen als ze geen vervoer hebben. Lijkt het je wat als ik die mensen ophaal en naar de kliniek breng. Dan wacht ik daar tot ze geholpen zijn en breng ze weer naar huis. Als ze iets willen bijdragen prima maar in principe doe ik het gratis”. Dat vroeg ik Paula die middag. Nou, ik hoefde het geen twee keer te vragen.

Diezelfde middag naar de garage en mijn auto ingeruild voor een stationwagen. Dan konden de honden, als dat nodig zou zijn, achterin. Dacht ik. Een hondenrek laten plaatsen en genoeg plaids en een grote mand voor een lekker plekje achterin.

En zo begon het. Op 1 april 2005 startte (voor insiders) Paul’s PetCab. Een stapel a-4tjes in het zicht gelegd bij de kliniek en een artikel in het Schager Weekblad en de eerste kon zich melden. Veel honden hebben niet achterin gezeten of gelegen. Eigenlijk is dat maar twee keer voorgekomen. De eerste keer was ik wel even verbaasd maar ach, het lukte en daar ging het om. Nadat ik had aangebeld kwamen een man, vrouw en een dochtertje naar buiten met een hond van zo’n 60 kilo. Nadat de man, die qua omvang voor de hond niet onderdeed met wat hulp van mij de hond achterin had getakeld, nam het drietal plaats in de auto. Gelukkig kon ik er zelf ook nog net bij. Behalve die twee keer zijn de honden altijd op de achterbank gegaan. Soms had ik het kwijl in mijn nek en was ik een uur bezig om de auto weer schoon te maken, maar dat maakte niets uit. Ik vond het veel te leuk. 

Ik heb niet bijgehouden hoeveel ritten ik gemaakt heb, maar het waren er heel wat. De meeste ritten waren buiten Schagen. Zo’n beetje de hele Noordkop. Regelmatig ook wel verre ritten, zoals naar Amsterdam, Noordwijkerhout, een paar keer naar Arnhem en vaak naar de universiteitskliniek in Utrecht en een chirurgenkliniek daar.  

Didi herinner ik me nog goed. Door een auto aangereden, een poot geamputeerd en zwaargewond aan een andere poot. De eerste keer vertrok ik om ongeveer 09.30 uur met Didi en haar bazin naar Utrecht. ‘s Avonds om 21.00 uur was ik weer thuis. De bedoeling was dat Didi die dag aan de slechte poot geopereerd zou worden, maar de wonden waren zo groot dat er eerst huidtransplantaties moesten plaatsvinden. Nog vele ritten naar Utrecht volgden. Toen kreeg Didi ook nog ontstekingen door een besmettelijke bacterie en konden we pas na afloop van het spreekuur komen, om besmetting naar andere dieren te voorkomen. De poot van Didi is uiteindelijk geheeld. Ze heeft nog een paar fijne jaren gehad. Tot ze aangaf dat het genoeg geweest was. 

Twee andere honden hebben ook een blijvende indruk achtergelaten. Dingo een Berner Sennenhond en Jessie een Newfoundlander. Twee dames van tussen de 45 en 50 kilo. Twee druistige kwijlebabbels uit Kwadijk die ik vaak samen heb gereden. Jessie was gered van de Oost-Europese puppymaffia. Ze had een afschuwelijke jeugd achter de rug en was daardoor erg wantrouwend. Het heeft haar baasjes meer dan een jaar gekost om haar vertrouwen te winnen. Ze hing heel erg aan Dingo, die een voorbeeld voor haar was. Toen Dingo overleed ging het bergafwaarts met Jessie. Alle angst kwam weer bovendrijven. Omdat ik de enige “vreemde” was die Jessie thuis mocht benaderen, wat heet, ze was gek op me en vertrouwde me volledig, heb ik haar na het overlijden van Dingo gedurende drie maanden wekelijks een keer opgezocht. Omdat haar baasjes fysiek niet meer in staat waren om een wandeling met haar te maken gingen we bij die gelegenheden naar een park in de buurt. De baasjes installeerden zich op een bankje daar en Jessie en ik liepen een uurtje stevig door. Jessie genoot daar echt van en ik niet minder.

Jessie leeft gelukkig nog en met veel hulp en zorg die Paula haar heeft gegeven en nog geeft, ondersteund door medicatie, heeft ze nog een dierwaardig leven. In de kliniek liet en laat Jessie zich, ondanks al haar angst, voorbeeldig helpen. Ze vertrouwt het team. 

Ik heb vele indrukken opgedaan en herinneringen overgehouden aan de bijna 11 jaar dat ik dieren en hun baasjes heb gereden. Nu ik twee voorbeelden heb aangehaald komen er weer zoveel honden, katten, konijnen, chinchilla’s en andere dieren in mijn gedachten dat ik een boek over ze zou kunnen schrijven. En ook over een aantal baasjes.  

Gelukkig gaan de meeste herinneringen over een goede afloop. Onvermijdelijk was het soms ook zwaar. Zeker als ik vaak contact met een dier had. Naar de kliniek met een dier en met een leeg mandje of alleen de riem weer terug rijden was best moeilijk. Maar het hoorde erbij. 

Om medisch-sociale redenen hebben we een tijd geleden de beslissing genomen om naar Alkmaar te verhuizen. Daar wonen we inmiddels. Hierdoor is het helaas niet meer mogelijk om met de PetCab nog door te gaan. Dat doet au. 

Het was een heel mooie, waardevolle en zinvolle tijd. 

Paul

 

 

 

 

De Boog 74
1741 MT Schagen
T:  0224 - 218 997
E: info@dkzuiderkaag.nl